U svim kulturno razvijenim civilizovanim zemljama, muzička umjetnost predstavlja jedan od najznačajnijih segmenata života svakog pojedinca, predstavlja osnov kulturnog razvoja, ne samo pojedinca, nego ljudske zajednice uopšte.
Svedoci smo totalnog sunovrata kulture u savremenom društvu. Kada smo se svi mi devedesetih godina čudili svjetskoj, a posebno domaćoj muzičkoj sceni, i kulturi uopšte, niko nije mogao pomisliti da može biti bizarnije. A opet, ta imaginarna donja granica pomjerena je i sad se nekako čini da smo konačno ugledali kulturno dno.
U današnjem vremenu mahom su zastupljene pomjerene i pogrešne vrijednosti koje nam sistemski urušavaju i uništavaju društvo u cjelini, počevši od djece i njihovog pojimanja lijepog i umjetnosti uopšte. To su danas djeca, ali ta djeca će sutra biti narod. Uništavanjem kulture, uništava se država.
Ko su idoli današnjoj djeci?! Starlete, „opasni momci sa asfalta“, rijaliti zvijezde proslavljene u porno industriji, polugole plesačice koje uz pokušaj pjevanja samoinicijativno daju sebi epitet umjetnika. U kulturno razvijenim i uređenim zemljama, gdje je kultura na visokom nivou, posebno se cijeni umjetnost, te se dodjeljuju titule umjetnicima za posebne zasluge. Kod nas danas svako može da se nazove estradnim umjetnikom i to pravo se i te kako koristi. Na našu nesreću, ljudi kojima je funkcija briga o kulturi i njeno unapređivanje, uglavnom su u toj oblasti nestručni i neobrazovani.
Poznato je da je muzika kao umjetnost nastala još u najranijoj ljudskoj zajednici kao jedan od prvih pokušaja ljudi da se iskažu. Kao takva, razvijala se vijekovima, od samog prepoznavanja i proste neartikulisane reprodukcije zvuka, pa preko velikana muzičke umjetnosti čija djela žive kroz vijekove, pa do danas. A danas se, čini se, polako, ali sigurno, vraćamo praistorijskim počecima muzičkog mraka. U savremenom svijetu, muzika kao umjetnost iz dana u dan napreduje. A na našoj koncertnoj sceni, zahvaljujući nedovoljnoj afirmaciji, napredak je minimiziran. Propaganda istinskih vrijednosti svedena je na minimum. Naprotiv… Zahvaljujući društvu takvom kakvo jeste, propagira se većinom kič, šund, nekvalitet, nekvalifikacija… Kao konačan ishod opšte kulturne kataklizme, formiraju se estradni kružoci ljudi uglavnom bez ikakvakog obrazovanja, a kamoli muzičkog, ljudi bez struke, koji su samoinicijativno pripisali sebi zvanje muzičkog umjetnika, i kao vrhunac drskosti, svoja druženja i svečanosti nazivaju „muzičkim“.
I nekako, na kraju se uvijek nameće dobro nam poznati citat Džordža Bernarda Šoa: „Pakao je pun muzičara amatera.“
